Zaboravite na teške poslove i dremanje – danas se veruje da to može doneti lošu sreću
Srpska pravoslavna crkva danas obeležava jedan od značajnih praznika – Markovdan, posvećen svetom apostolu i jevanđelistu Marku, autoru najstarijeg Jevanđelja i jednom od najbližih Hristovih učenika.
Prema hrišćanskom predanju, Sveti Marko, poznat i kao Jovan Marko, bio je sin Marije, žene koja je pripadala krugu ranih hrišćana. Njegov život i delovanje obeležili su prvi koraci širenja hrišćanstva. Bio je saputnik apostola Pavla i Varnave, a kasnije i učenik svetog Petra, koji ga je postavio za episkopa Misira. Tamo je Marko osnovao Crkvu u Aleksandriji, što ga čini jednim od stubova rane hrišćanske misije.
„Sveti Marko je bio prvi propovednik Jevanđelja u Egiptu i prvi episkop Aleksandrije. Njegova misija ostavila je dubok trag u istoriji hrišćanstva“, navodi se u crkvenim spisima.
Preminuo je mučeničkom smrću u Aleksandriji, gde su ga, prema predanju, ubili neznabošci. Njegovi posmrtni ostaci danas počivaju u Veneciji, u veličanstvenoj crkvi svetog Marka, pošto su ih mletački trgovci ukrali 828. godine i preneli u Italiju.
Običaji i narodna verovanja: šta danas treba, a šta nikako ne bi trebalo raditi
U srpskoj narodnoj tradiciji, Markovdan je dan odmora, bez teških poslova i radova u polju. Stari seljaci verovali su da Sveti Marko kažnjava one koji danas obrađuju zemlju – gradom, olujom i gromovima, koji mogu uništiti letinu.
Jedno od zanimljivijih verovanja tiče se spavanja. Naime, danas se sme dremnuti samo ako ste to isto uradili na Đurđevdan. Ako niste dremali tada, nikako ne biste smeli danas, jer, kako se kaže u narodu – bićete umorni i pospani cele godine.
„Ako nisi dremnuo na Đurđevdan, ne leži danas, jer ćeš ceo život da spavaš“, prenose stari.
U pojedinim krajevima Srbije, veruje se i da se od Markovdana mogu započeti važni radovi u bašti – kukuruz se tada prvi put okopava, a kupus sadi, kako bi bila dobra godina.
Markovdan – praznik blagosti, ne snage
Iako se obeležava uz bogosluženja i slavsku trpezu, Markovdan nije dan veselja i buke, već mira i molitve. Vernici ga doživljavaju kao dan kada se čovek povlači iz svakodnevne vreve i u tišini traži blagoslov.
Oni koji danas slave ovu slavu, običaj je da je proslave skromno, ali duhovno uzdignuto, uz obavezno paljenje sveće i molitvu svetom Marku.
“Markovdan nas podseća na snagu vere i važnost unutrašnjeg mira, posebno u savremenom svetu punom buke i nemira,” poručuju sveštenici.
Ovaj dan je i prilika da se obnovi vera u tišinu, skromnost i poštovanje svetaca, kao što je bio i Sveti Marko – učenik, pisac i propovednik koji je prvi svojim perom preneo reč Hristovu.
